# Infinitivo La bloki dil *Kompleta Gramatiko Detaloza* (L. de Beaufront, 1925) qui traktas ica temo, quale li esas imprimita. La texto esas dil libro; la selekto dil termini serchata esas laboro dil sito. Termini serchata : `infinitiv` — 35 bloki. Transskribita de https://ido.help/gramatiko/ --- ## § 4 — [ACENTO TONIKA](../chapitri/acento-tonika.md) 4. — En Ido, la *acento tonika* ne esas plualtigo o plulongigo dil sono, ma plufortigo di la voco sur un silabo dil vorti. On pozas lu « sur la lasta silabo dil infinitivi e sur la prelasta silabo di la cetera vorti » : **amâr, venîr,** **skribôr; fenêstro, bovîno, malâda, trôno, mêa, puêri** opi**niôno**, e. c. > (1) La cirkonflexo indikas nur la *tonika acento*, ne la longeso di la silabo. Yen la texto ipsa dil decido (57), koncernanta ica acento : « L'acento esas sur la lasta silabo dil infinitivi, e sur la prelasta silabo di la cetera vorti. Ma en plursilaba radiki, **i** e **u** nemediate avan vokalo ne povas recevar l'acento. » — *Progreso*, III, 322.En la Hispana, Italiana, Portugalana lingui, l'infinitivo **en-ar** recevas la acento. Ido imitas ta lingui e, pro analogeso, extensas ta acentizo a sua cetera infinitivi : **-ir**, **-or**. Por eufonio e mem por bona interkompreno, l'acento tonika havas en Ido tre granda importo. Konseque omna Idisti devas tre atencar olu, e la populi qui pozas la acento sur la lasta silabo devas merkar e memorar bone, ke en Ido nur l'infinitivi *-ar*, *-ir*, *-or* (qui esas lasta silabi) darfas kom tala recevar olu. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 1 (sen numero en la libro) Pri **-r** por l'infinitivo, **-nt** por la participo aktiva, e **-t** por la participo pasiva, nula kontesto esas posibla, ye la nomo dil linguistiko. Altraparte, ne pri oli kontestas nia adversi, ma pri **s** di nia modi personala, pro ke li generale prenis ta letro por la pluralo. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 23 (sen numero en la libro) > (1) Kad **audis** L. ne esas identa a *audis* di Ido? Ma on respondas : « *audis* L. esas prezento, e vu facas barbarismo, uzante lu por indikar pasinto ». Ne koaktez me, kara kritikeri, respondar a vi per cito di barbarismi multe plu grosa, quin vi facas en konjugo asertita kom Latina, kom natural e ciencala. Ma kad me ne precizigis, ke me parolas nur pri la *formo*. Nu, kad *audis, dormis, venis, sentis* ne esas, en Ido, *forme* simila ad *audis, dormis, venis, sentis* di la Latina?Relate **i,** karakterizivo dil pasinto en Ido, kad ol ne havas bela defenso en omna perfekti Latina, che qui ta vokalo uzesas kinfoyi ek sis? (*Amavi, amavisti* e. c.)E kad **a** por la prezento ne bone defensesas dal infinitivo prezenta dil unesma konjugo Latina, Italiana, Hispana (*-are, -ar*), dal indikativo prezenta (*amas, amat* e. c., *ama, parla, aman*), fine dal participo prezenta (*amant...., amando, aimant* F.)? ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 34 (sen numero en la libro) Pro ke, se ni atribuas karakteriziva vokalo al prezento (*a*), **altra** (*i*) al pasinto, ne esas kontrelogika o nekoheranta atribuar anke specal vokalo (*o*) a la futuro. Facar ek ta vokalo la simbolo dil futuro en la tota konjugo ne esas plu arbitriala, ed alteras mine la Latina kam selektar (quale ula Latinisti) la partikulo *pos* kom signo di ta tempo, o transportar sur la finalo la acento dil infinitivo latina por facar ek lu kondicionalo : *amarè, audirè*, e. c., kande on povabus evitar omna barbarismo, uzante *amarem, audirem*, e. c. Stranja maniero, vere, restar ciencoza e naturala! ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 38 (sen numero en la libro) Justifikinte *-as, -is, -os, -us, -ez*, restas justifikenda **-ir**, **-or** dil infinitivi pasinta e futura. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 39 (sen numero en la libro) Fakte nia kontrediceri *chikanas* nur pri l'infinitivo futura, nam generale li ipsa uzas infinitivo pasinta (1) kun infinitivo prezenta. Li anke ne kontestas pri -r kom karakterizivo dil modo infinitiva. Do reale kontestesas nur la vokalo simbolizanta la tempo (*-i, -o*) e la bezono ipsa di futura infinitivo. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 40 (sen numero en la libro) > (1) Che li ta infinitivo esas kompozita per la verbo *havar* o *esar* e pasinta participo; che ni ol esas simpla do plu kurta : *-ir*, quale la prezenta *-ar*. Yen la tota difero. Kad on volus donar solid expliko pro quo l'infinitivo prezenta devas esar simpla, ma la pasinta, kompozita. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 42 (sen numero en la libro) Altraparte *-ar, -ir* en Ido semblas a me tam natural sono verbala kam en la infinitivi Latina, Italiana, Hispana, Franca en *-ire, -ir*, od en l'infinitivi Germana en *-ieren*, ankore tante produktiva (2). ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 43 (sen numero en la libro) > (2) Pri l'infinitivo futura, ni remarkigos ke ol trovas kelka susteno en la Latina : *fore* = *esor*, di qua l'*e* finala audesas apene pro la tonika acento. ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 44 (sen numero en la libro) Ma on objecionas, ke li esas prezenta en la lingui supere mencionita. Me agnoskas lo; ma li restas adminime infinitivi, en Ido; e ke *i* simbolizas en li la pasinto, quale en la tota konjugo, certe ne povas jenar la adepto, nek supercharjar lua memorado. Kad esus por lu plu facila memorar, ke *du* simbolizas la pasinto, *pos* la futuro, *fe* l'imperfekto, *vell* la kondicionalo, *dum* (pos-pozita) l'imperativo, quale en altra sistemi plu o min laborita? Kad vere Ido ne darfas, kun adminime yuro tam granda e cienco egala, donar ica principo : en *omna* dezinenco verbala, **a** simbolizas la prezento, **i** la pasinto, **o** la futuro? Kad ol esas per to min simpla o min koheranta kam altri? ## [KONJUGO-SISTEMO DI IDO](../chapitri/konjugo-sistemo-di-ido.md) — bloko 46 (sen numero en la libro) La nuna Greka kareas omna infinitivo. Ka ni devus imitar olu? No, tre certe. La Angla e la Germana havas nur *1* personal pronomo : *they, sie* por la triesma persono plurala, e ni havas *tri*. Ka ni esas pro to blaminda? Certe no. La Franca posedas nur *son, sa, ses* kom posedal adjektivo por la triesma persono. Ka ni devus imitar lu, quale agis granda kritikero? Ha certe no, nam ico esas ne simpleso, ma deplorinda mizero. En « Les vrais principes de la Langue Auxiliaire » me pozis la limito netranspasebla dil simpleso por ta linguo : *la* *klara e justa expreso dil pensi.* ## § 109 — [KONJUNCIONI](../chapitri/konjuncioni.md) > (3) Nam subordinal propoziciono komencanta per **ke** equivalas substantivo od infinitivo : **me expektas, ke il venos** = *me expektas* *ilua veno;* same : **pos ke il venis** = *pos ilua veno.* ## [L'ACENTIZO EN IDO](../chapitri/l-acentizo-en-ido.md) — bloko 7 (sen numero en la libro) Pluse la regulo esas kelke ambigua : « la lasta konsonanto » ... kad *di la radiko*, o *di la vorto*? Se : « di la vorto », to chanjus la loko di l'acento en l'akuzativo (*homôn* vice *hómo*) e precipue en la verbal formi : *amâs, amîs, amôs*... Nur l'infinitivi esus lore konforma a la general regulo. Se : « di la radiko », on devas definar la radiko, plu juste la *radikalo* di singla vorto : ex. en *amanta, amesos, am* esus la radiko, e *amant, ames*, la radikalo; en *lumizo, lumiziva, lumiziveso, lum* esus la radiko, e *lumiz, lumiziv, lumizives* la radikali. Kad to ne esus komplikajo e desfacilajo por la lernanti? ## [L'ACENTIZO EN IDO](../chapitri/l-acentizo-en-ido.md) — bloko 26 (sen numero en la libro) Pos tante bona demonstro l'Akademio povis nur adoptar la regulo quan Sro Jespersen indikis klare kom preferinda. Ol agis lo unanime minus un voco per la decido 57 : L'acento esas sur la lasta silabo di l'infinitivi e sur la prelasta silabo di la cetera vorti. Ma en plursilaba radiki, i e u nemediate avan vokalo ne povas ricevar (recevar) l'acento. Konseque omna radiki finanta nun per y pos konsonanto chanjos ol ad i. (*Progreso*, III, 322.) ## [L'ACENTIZO EN IDO](../chapitri/l-acentizo-en-ido.md) — bloko 30 (sen numero en la libro) Ti qui dezirus simpligar ed uniformigar « komplete » la regulo di acentizo esas Franci, e quale Franci nule komprenas l'importo di l'acento por la cetera populi. Semblas a li indiferenta acentizar ca o ta silabo, pro ke li reale acentizas nula, o (nekoncie) acentizas *sempre la lasta*. Ico esas grava kulpo e danjeroza eroro. L'acentizo maxime importas, ne nur a la beleso e harmonio di nia linguo, ma a lua komprenebleso por omna (o maxim multa) populi. Or de l'internaciona vidpunto, esas nule indiferenta, ke la finali *-ar*, *-ir*, *-or* dil infinitivo esez acentizata o senacenta. Simile, esas tote *neposibla*, fonetike, acentizar *aqûo* e *lingûo*, *filîo* o *familîo*, *sekretarîo* e *notarîo* (quankam Esperanto facas la lasta kulpo) ankore (mem) min *qûa*, *qûo*. Ne esas arbitriala regulo, ma fonetikal fakto universala, ke la vokali *i* e *u* avan altra vokali divenas generale mi-konsonanti, ne nur en la finali, ma interne di la vorti (ex. : *koliaro*, *kuliero*, *buliono*, *liuto*) (1). La nova regulo simple konstatas ica fakto, nur kelke generaligante ol, pro ke omna regulo devas esar generala. ## [LA PLURALO EN IDO](../chapitri/la-pluralo-en-ido.md) — bloko 9 (sen numero en la libro) > (2) On reprochis a Ido (por justifikar Esperanto) formacar sua pluralo per *substituco*. **O**, on dicas, esas la marko distingiva di la substantivo. Konseque on devas konservar ol en la pluralo.Unesme **o** ne esas nur la marko dil substantivo : ol esas anke la marko dil substantivo *singulara*. On do havas nul motivo por adjuntar la marko dil pluralo ad olta dil singularo; kontree, on devas remplasigar ica per ita; nam l'ideo dil pluralo ne *adjuntesas* al ideo dil singularo : ol kontredicas lu absolute. La marko dil pluralo konseque devas remplasar olta dil singularo e ne adjuntesar ad olu.Altraparte, se **o** esus la marko generala di la substantivo, on devus adjuntar *un* specal marko por la singularo, ed *un altra* markospecala por la pluralo. Tal esas la konsequo di ta postulo superlogika. Ma lore la kritiko atingas tam Esperanto kam Ido.Altraparte, se **o** esas la marko di la substantivo generale, qua do esas la marko dil verbo generale? Qua esas la komuna elemento en ta omna finali *as, is, os, us, u, i* di Esperanto? Nula, ne mem un litero! On certe respondos ke suficas savar, ke ta omna finali esas finali *verbala* e karakterizas la verbo. Tre bone! ma same suficas savar, ke **o** e **i** esas finali substantivala e karakterizas rispektive la substantivi singulara e la substantivi plurala. La rezono esas rigoroze identa en la du kazi. Se l'objeciono havus la maxim mikra justeso, on devus konservar la marko dil verbo (**i** dil infinitivo en Esperanto, exemple) en omna modi e tempi, e dicar : *amias,* *amiis, amios..., amianta...* Fakte, por defensar la pluralo di Esperanto, on kondamnas lua tota konjugo! On do koaktesas admisar, ke se la konjugo di Esperanto ne pekas kontre logiko, la pluralo per **i** ne pekas, anke lu, kontre logiko. O l'objeciono ne valoras, od ol atingas la kara linguo quale « la pavo dil urso »!Finante, ni donez la decidiganta motivo di la substituco dil Idopluralo ad olta di Espo; ta motivo esas, ke l'Ido-pluralo esas tam facile pronuncebla da omni (ye la nominativo o ye l'akuzativo) kam ne esas tala por tota populi la pluralo di Espo, precipue ye l'akuzativo. Ex. : *Me amas chiujn tiujn, kiujn vi amas, kaj mi malamas* *chiujn tiujn, kiujn vi malamas.* En Ido : *me amas ti omna quin vu* *amas, e me odias ti omna quin vu odias.* ## [LA PLURALO EN IDO](../chapitri/la-pluralo-en-ido.md) — bloko 21 (sen numero en la libro) > (3) Zamenhof adoptis lu en sua reformo di 1894, e lore il dicis, ke ta pluralo esas plu harmonianta kun la fizionomio di Esperanto. Il chanjis a *a* sua infinitivo **-i**, e donis **-e** kom karakterizivo a l'adjektivo ed a l'adverbo. ## § 29 — [PERSONAL PRONOMI](../chapitri/personal-pronomi.md) Infinitivo, o participo havanta komplemento, konstitucas propoziciono : **me vidis li lavar su** o : **me vidis li lavanta** **su** = **me vidis li qui lavis su.** ## § 104 — [PREPOZICIONI](../chapitri/prepozicioni.md) 104. — Omna prepozicioni darfas uzesar avan infinitivo ed en la sama kazi por qui on uzus li avan equivalanta substantivo. Ex. : **il kantas pos drinkir** (quale : *pos drinko*); **il manjas ante departar** (quale : *ante sua departo*); **me ne** **povus facar to sen esar sustenata** (1) (quale : *sen susteno*); **vu facas ad ilu troa honoro per diskutar kun ilu** (quale : *per vua diskuto*); **il esas malada pro tro laborir** (quale : *pro troa laboro*); **mea laboro konsistos en montrar** (quale : *en montro*. ## § 105 — [PREPOZICIONI](../chapitri/prepozicioni.md) 105. — Vice l'expresuro « la fakto di » sequata da infinitivo, on darfas uzar nur l'artiklo kun ta infinitivo. Ex. : « *Ne la fakto (di) ebriigar su konstitucas l'alkoholismo, ma* *la fakto (di) drinkar kustume alkoholo* » povas e darfas esar expresata ne min klare e plu kurte per : **Ne la ebriigar su** **konstitucas l'alkoholismo, ma la drinkar kustume alkoholo;** ed altramaniere : **la alkoholismo konsistas ne en la ebriigar** **su, ma en la drinkar kustume alkoholo.** — **Altr exemplo :** « *Ne la fakto (di) timar nulo konstitucas kurajo, ma la fakto* (*di*) *afrontar danjeri malgre la pavoro, quan on sentas pro* *li* »; plu kurte per : **Ne la timar nulo konstitucas kurajo,** **ma la afrontar danjeri malgre la pavoro quan on sentas** **pro li.** Ma ca exempli di rara kazi ne devas instigar vu ad uzar l'artiklo nediskrete e tedante avan l'infinitivo (quale se la substantivi ne plus existus), e dicar exemple : *la studiar e* *la muzikar esis lua delici*, vice : **la studio e la muziko esis** **lua delici.** ## § 10 — [SUBSTANTIVO](../chapitri/substantivo.md) > (1) Pri la pluralo per **i** (e ne per *s*) on trovos la motivi en la duesma apendico. Pri la *genro* videz la 3-ma apendico : « Genro e maskulismo ». — Pri la *substituco* (e ne adjunto dil vokalo **i**) ni dicas :Se **o** sola suficas por reprezentar dezinence la ideo dil substantivo e dil singularo, pro quo **i**, kun la sama radiko, ne suficus por reprezentar la ideo dil substantivo e ta dil pluralo, quale omna instante en l'Italiana ed en Slava lingui ? Se on opinionas nelogikala la procedo por pluralo, ol esas tala por singularo. Kad l'Esperantisti blamanta ne remarkis, ke la **i** di lia infinitivo desaparas en la cetera formi dil verbo ? Nu, se **o** devus konservesar en pluralo, kom signo dil substantivo, totsame **i** devus konservesar en la tota Espo-konjugo. Do l'Esperantisti devus havar : *am-i-as, am-i-is, am-i-os, am-i-us, am-i-u,* *am-i-anta* ec. Ma vere, kad la verbo esas min rikonocebla, quankam ol ne konservas en omna tempi e modi un karakterizivo komuna ? Pro quo agar tale pri la verbo, ma totaltre pri la substantivo ?Fine, ka li povus justifikar quale la **o**, signo di lia substantivo e samtempe di *singularo*, darfas trovesar en lia *pluralo* apud *j*, signo di ca nombro ? Kad la duesma ne kontredicas l'unesma, od inverse ? Kad oli ne destruktas l'una l'altra ? Qua linguo esas justa hike, Espo o Ido ? On remarkez ke la *j* ne esas substitucebla ad *o* en Espo, nam *patrij, lingvj*, e. c. esus ne pronuncebla; kontre ke *patri, lingui* diIdo esas tre facile pronuncebla, mem plu facile kam *patroj*, *lingvoj* di Esperanto.La logikisti, a qui ni jus respondis, pri la Ido-pluralo per substituco, devus prefere explikar, quale lia « *tiu* », demonstrativo por foreso, misterioze divenas demonstrativo por proximeso, per la simpla adjunto di partikulo : *chi*, qua tale recevas rolo stranjega, nam *ulo* ne povas esar samtempe fora e proxima. ## [SUFIXI](../chapitri/sufixi.md) — bloko 54 (sen numero en la libro) > (3) Ne sen motivo me selektas ta du exempli. Questionita da me Zamenhof respondis : « *-ar-* inspiresis a me da la Franca *formulaire*, *vocabulaire* ». Ta du vorti esas en l'Italiana : *formulario*, *vocabulario*; en la Angla : *formulary*, *vocabulary*. La vorto « ossuaire » (L. ossuarium, I. ossario, E. ossuary) kelke sustenas *-ar-*, nam ol indikas preske tam vere *ostaro* kam *osteyo*.Kontre ta sufixo en Ido uli alegis posibla dusenceso. Yen to quon *Progreso* respondis pri ca punto : « La dusenceso alegita (pro *-ar* dil infinitivo) nultempe prizentis su fakte, ye nia konoco. Kad ol esas timenda? Ne semblas : 1e pro ke la substantivi en *-aro* esas preske nultempe uzata kom adjektivi (quo esus : *homara*, *navara*, *armara?* on havas okaziono uzar nur : *homarala*, *navarala*, e. c.); 2e pro ke mem en ta kazo, on ne esas *obligata* elizionar, e tala eliziono certe esus evitenda; 3e pro ke existas nula verbo, kun qua ta formi elizionita povus koincidar : ni povas havar nulaverbi simila a *armar, homar, navar*. Generale la sufixo *-ar* aplikesas nur a nomal radiki, or ni ne derivas verbi *nemediate* de tala radiki : do la koliziono semblas ne posibla. — To ne signifikas, ke ta sufixo *-ar* ne esas kelke arbitriala; ma oportus trovar altra sufixo « plu internaciona » e min arbitriala; e to ne semblas facila. » (*Progreso*, II, 651.) ## [SUFIXI](../chapitri/sufixi.md) — bloko 167 (sen numero en la libro) On anke vidis, ke la verbo **igar** darfas havar propoziciono kom objekto : **me igas mea kavalo manjar aveno.** Quale on vidas, importas (por la justa expreso e kompreno) sequar la « normal ordino » en ta propozicioni infinitivala : **Il igis** **Petrus ocidar Alexander** = *il igis Alexander ocidesar da* *Petrus.* ## § 136 — [TEMPI E MODI](../chapitri/tempi-e-modi.md) 136. — Lernante la formi dil Ido-konjugo, ni konstatis, ke che olu existas la tri tempi *prezenta*, *pasinta*, *futura*, ne nur en l'*indikativo* : **-as, -is, -os**, ma en l'*infinitivo* : **-ar, -ir,** **-or** ed en la *participi* aktiva : **-ant, -int, -ont**, o pasiva : **-at,** **-it, -ot**. On darfus, alegante la facileso necesa, blamar ta logikal richeso, se ol postulus granda esforco de la lernanti. Ma vere, kad esas desfacilajo merkar e memorar, ke *a* simbolizas la prezento, *i* la pasinto, *o* la futuro en l'infinitivo e la participi, totsame kam en **-as, -is, -os** dil indikativo? Se on judikas ta simetra sistemo sen preopinioni, on agnoskas, ke ol esas tante simpla e facila, ke merkar e memorar olu esas *ne esforco ma ludo*. Altraparte on konfesos, ke lasar sen uzo ta richeso tempala pro ca motivo, ke altra lingui esas tarelate min richa, o mem tote mizeroza, to esus nesaja nek exkuzebla. La helpolinguo ya ne kondamnesas karear ta od altra formo pro ke li ne havas lu. ## § 41 — [VERBO](../chapitri/verbo.md) **-ar** por l'infinitivo prezenta : **am-ar.** **-ir** por l'infinitivo pasinta : **am-ir.** **-or** por l'infinitivo futura : **am-or** (2). > (4) Pri **s** en *as, is, os, us* videz la 7-ma apendico : « Verbal rolo di **s** en la helpolinguo. »« L'akademio repulsis chanjar la tri tempi di l'indikativo : e ton lu facis bone. En nia konjugo la regulozeso dil tri vokali *amas*, *amis*, *amos* esas preferinda kam ula naturala formi (internaciona ne existas) pro ke per ta unika regulo on lernas anke la tri tempi di la cetera modi : *amar, amir, amor; amanta, aminta, amonta; amata,amita, amota*... Ta formi esas komoda e mem necesa. Pri la pasinta infinitivo *amir* cadie on ne plus dubas; pri la futura formi *amor*, *amonta, amota* on semblas ankore havar dubi, ma tote neyuste. Se me dicas : *Me konjektas ke me vidos il* (t. e. en futuro), lore esas postulo di la logiko, ke on povez dicar : *Me konjektas vidor il*, por expresar futuro kontraste kun la prezento : *vidar il.* — Se me dicas: « *En la publikigota artiklo mencionez to* », me indikas, ke on certe publikigos artiklo, ed esas mala helpilo dicar, quale plura vivanta lingui : *la publikigenda artiklo*, nam ne traktesas artiklo qua *devas* esar publikigata, ma ula qua *esos* publikigata. Esus regretinda kulpo imitar, sub pretexto di internacioneso, caregarde la nacionala lingui, qui ne havas tala formo, e koaktar ni dicar ulo altra kam ni pensas, ed expektar ke l'audanto divinos quon ni vizas : vere plu importanta kam l'internacioneso (propre dicite hike nur la nacionaleso) esas furnisar per nia linguo a la homi qui pensas logikale *ula instrumento apta expresar lia idei klare e precize.* E ton nia konjugo kun lua tri tempi facas admirinde. Ni do konservez lua sistemo ». — (P. de Janko, *Progreso*, *IV*, aprilo, 1911.) ## § 43 — [VERBO](../chapitri/verbo.md) *Infinitivo prezenta* : **esar amata.** *Infinitivo pasinta* : **esir amata.** *Infinitivo futura* : **esor amata.** ## § 50 — [VERBO](../chapitri/verbo.md) **a, i, o, u** por *prezento, pasinto, futuro, kondicionalo* e sequata da **s** en la personal modi (**-as, -is, -os, -us**), da **r** en l'infinitivi (**-ar, -ir, -or**), dal grupo **-nt** en la participi aktiva (**-ant, -int, -ont**), da **t** en la participi pasiva (**-at, -it, -ot**), plus **-ez** por l'imperativo (o voltivo).